Zelfliefde kent een gun factor

Vanaf de zwangerschap en door je leven heen, staat de relatie met je ouders centraal. Hoe zij – en vervolgens jij hecht – voorspelt hoe je met relaties om gaat. Wanneer je hebt ervaren dat de beschikbaarheid van je ouders, emotioneel of letterlijk fysiek, niet vanzelfsprekend was dan geeft dat een uitdaging.

Er is twijfel ontstaan of ze werkelijk het beste met je voor hebben. Mogelijk heb je geleerd dat je bijvoorbeeld wisselend op je ouders en dus anderen kunt bouwen of juist alleen op jezelf bouwt. Wanneer liefde een voorwaardelijke factor had; print je jezelf in dat het niet vanzelfsprekend is dat het jou gegund is. Vertrouwen in liefde, is dan iets wat weerstand op roept, wat in liefdesrelaties ingewikkeld is. Ook die met jezelf.

Het kan zo verwarrend zijn waardoor je er enorm mee worstelt en sommige mensen worstelen er hun hele leven mee. De relatie met jouw ouders, vaak in eerste instantie met je moeder, kan echter ook herstellen. Niet zo zeer om wat zij doet of zij doen; maar om wat jij doet.

Het begint met het besef dat je volwassen bent. “What?”
Volwassenheid gaat gepaard met verantwoordelijkheden op alle gebieden maar ook met de kans om regie te pakken. Kinderen hebben weinig mogelijkheden om regie te pakken over hun leven. Zoals Calimero zegt: “Jij bent groot en ik ben klein en dat vind ik niet eerlijk”. Als kind heb je de mogelijkheid om in magisch denken allerlei oplossingen te bedenken voor monsters in de kast, om te voldoen aan de eisen die impliciet gesteld worden of om te ontsnappen aan ruzie tussen je ouders, maar je kunt er niet uit. Tot nu.

Jij bent groot. Laat dit even landen. Wellicht niet letterlijk groot zoals in mijn geval, maar zeg het hardop: “Ik ben groot.”

Angst en pijn raken plekken waar je je klein voelt; waar je kind bent. Nu je volwassen bent kun je je innerlijke kind de onvoorwaardelijke liefde en aandacht geven die ze nodig heeft. “Echt?” “Ja, echt”.
Het vraagt oefening en discipline maar dat is precies wat onvoorwaardelijkheid vraagt. Evenals compassie. Niet eens compassie met een ander maar bovenal met jezelf.

Luister naar jezelf, met open hart. Troost jezelf, met geduld en zorg. En heb compassie voor het gegeven dat je mens bent. Gaandeweg, met discipline en onvoorwaardelijkheid, zal je merken dat je naast jezelf ook steeds meer anderen kunt vertrouwen opdat ze het beste met je voor hebben. Opdat je liefde waard bent.