Kleur bekennen; volg jouw natuur!

De natuur geeft ons het voorbeeld om kleur te bekennen: regen, volle zon, halve zon, mist, sneeuw, hagel, wind, storm, briesje of gitzwart heldere hemel met sterren. Én zelfs op één dag. “Hoe dan?”

De één bekend makkelijker kleur dan de ander. Kiezen en uitkomen voor je keuze dat gaat sommigen gewoon makkelijker af dan de anderen. Maar, schijn kan bedriegen. Want botweg een mening geven, rellen, duwen, schreeuwen, bijdehand doen of roepen zonder na te denken; dat is wat anders. Kleur bekennen is namelijk in je blootje staan en zeggen: “Zo, volk, dit ben ik.”

Dat vraagt kwetsbaarheid, lef, moed, durf en bovenal zelfkennis. Want voordat je jezelf toont, is het wel cruciaal te weten wat je wilt tonen. Dus random zeggen: “Hola, dit ben ik” en je shirt omhoog trekken, dat is ook iets anders dan oprecht kleur bekennen.

“Jemig, Quin waar heb je het nu precies over dan?” Nou, over die momenten dat je voor het blok staat – er iets van af hangt- en het bepalend gaat zijn voor jezelf (en anderen) wat je gaat doen of zeggen. Situaties waarin je vreest dat een ander wel eens wat kan vinden van dat blote pak van jou. Die momenten. Die, waarop je zegt: “Dit is belangrijk voor me en ik kom hier voor uit, los van wat jij er van vindt, ik ga het risico nemen.”

Wanneer lukt het jou om kleur te bekennen? Want als je eenmaal, in een belangrijk moment, daadwerkelijk jezelf hebt laten zien; wie jij bent en waar jij voor staat dan ontdek je dat er veel meer momenten zijn op een dag, in een week, in een maand en jaar waarin je kleur kunt bekennen. Wat zou er gebeuren als je steeds de keuze maakt om jezelf te zijn? Om jouw natuur te volgen?

Elke keer dat het zeikregent, de volle of de halve zon schijnt, het mistig is, sneeuwt, de hagel uit de lucht klappert, de wind je haren omhoog blaast, een warm briesje zorgt voor ontspanning of je de lucht in kijkt en de sterren een knipoog geeft, neem een voorbeeld aan de natuur. En: volg die van jou.